…भावनाहरूको हत्यापछि
तिमीले मलाई फेरि चोट पुर्याउन सक्दैनौ। यसकारण होइन कि तिमीले दिन सक्ने हरेक पीडाभन्दा म बलियो छु, तर यसकारण कि तिनै पीडाका अनेक रूपसँग मेरो पहिल्यै परिचय भइसकेको छ।
ती भावनाहरूलाई यति धेरैपटक आत्मसात् गरिसकेकी छु कि अब तिनको आगमन मेरा लागि कुनै नवीन अनुभूति हुनेछैन।
त्यसैले तिमीले फेरि उही गर। व्यङ्ग्य गर, दोषारोपण गर, मलाई बुझ्न अस्वीकार गर, मेरो अस्तित्वलाई प्राथमिकताको सूचीबाट हटाइदेऊ, मेरा शब्दहरूलाई अनसुना गर, वा मलाई आफ्नै उपस्थितिभित्र पराइझैँ महसुस गराऊ। तिमीले जे गर्न सक्छौ, गर।
किनकि कुनै समय जुन सम्भावनाहरूको कल्पनाले मात्र पनि मेरो मनमा भयको कम्पन उठाउँथ्यो, आज ती सबै सम्भावना वास्तविकतामा परिणत भइसकेका छन्। र ती सबैपछि पनि म बाँचेकी छु।
कुनै समय बेवास्ता हुनु मेरो सबैभन्दा ठूलो भय थियो। नबुझिनु, अस्वीकारिनु, आफू कसैका लागि पर्याप्त छैन कि भन्ने अनुभूति, यी सबै कुराहरूले मलाई भित्रैदेखि विचलित बनाउँथे।
कसैको स्नेह गुमाउनु, कसैको प्राथमिकताबाट ओझेल पर्नु, कसैको जीवनमा आफ्नो स्थान बिस्तारै क्षीण हुँदै जानु, यी सबै मलाई कुनै अन्त्यजस्तै लाग्थे।
तर आज? जब म थकित हुन्छु, जब मेरा शब्दहरू कसैको कानसम्म पुग्दैनन्, जब कसैको संसारमा मेरो उपस्थिति बिस्तारै धुमिल हुँदै गएको महसुस हुन्छ, म आफैँलाई सोध्छु, के यसले मलाई अझै उति नै छुन्छ?
सायद छुँदैन। किनकि त्यो बाटो म पहिल्यै हिँडिसकेकी छु। मैले आफ्नै रूपान्तरण आफ्नै आँखाले देखेकी छु।
कुनै समय अत्यन्त बोलक्की, सानातिना कुरामै पनि उल्लासित हुने, जीवनका प्रत्येक क्षणलाई सम्पूर्ण हृदयले अँगाल्ने म आज घण्टौँसम्म मौन रहन सक्छु। वरिपरि संसार चलिरहे पनि आफूभित्र एउटा गहिरो निस्तब्धता बोकेर बस्न सक्छु।
मैले आफूलाई बाँचिरहनकै लागि आफ्नै व्यक्तित्वका केही अंशहरू बिस्तारै विसर्जन गर्दै गएको देखेकी छु। जुन कुरा कहिल्यै सहन सक्दिनँ भनेर डराउँथेँ, आज तिनै मेरा विगतका अध्याय हुन्।
र हो, सायद यो सुन्दा दुःखद लाग्न सक्छ। सायद यो वास्तवमै दुःखद छ। तर आफूले कहिल्यै गुमाउन नचाहेका आफ्नै अनेक रूपहरू गुमाइसकेपछि पनि आज यहाँसम्म आइपुग्न सक्नुमा एउटा अनौठो किसिमको सौन्दर्य रहेछ।
तिमीले परित्यागको भय देखाएर मलाई पराजित गर्न सक्दैनौ, किनकि मैले अनुपस्थितिसँग सहअस्तित्व गर्न सिकिसकेकी छु।
तिमीले मौनताले मलाई हराउन सक्दैनौ, किनकि मैले अनगिन्ती रातहरू आफ्नै मनभित्रका आवाजहरूसँग संवाद गर्दै बिताएकी छु।
तिमीले मलाई अनावश्यक ठहर्याएर तोड्न सक्दैनौ, किनकि मैले आफूलाई रोजिदिन कसैसामु विन्ती गर्न छोडिसकेकी छु।
अब जीवनले मेरो सामु जे ल्याओस्, स्वीकार गर्ने मेरो एउटा मात्र दृष्टिकोण छ, हरेक घटना कुनै न कुनै कारणको उपज हो।
यसको अर्थ यो होइन कि अब म केही अनुभूति गर्दिनँ। सायद सत्य यसको ठीक विपरीत छ। मैले यति धेरै, यति गहिरो महसुस गरेँ कि अन्ततः आफूलाई जोगाउन मैले आफ्नै भावनाहरूको तीव्रता मत्थर पार्न सिक्नुपर्यो।
मैले आफ्नै असंख्य भावनाहरूको हत्या गरेँ, मात्र यो जान्नका लागि कि रिक्तता वास्तवमा कस्तो अनुभूति हुँदो रहेछ।
सायद मेरो यही रिक्तताले तिमीलाई निराश बनाउँछ। सायद तिमीलाई त्यो पुरानो म प्रिय थिई, जो अत्यधिक बोल्थी, अत्यधिक माया गर्थी, अत्यधिक प्रतीक्षा गर्थी, हरेक कुराको स्पष्टीकरण दिन खोज्थी, सानातिना कुरामा पनि असाध्यै रमाउँथी, र जसले आफ्नो सम्पूर्ण अस्तित्वले प्रत्येक सम्बन्ध, प्रत्येक भावना र प्रत्येक पीडालाई महसुस गर्थी।
तर आज म जे बनेकी छु, म त्यसमा लज्जित छैन। म त्यसमा गर्व गर्छु।
किनकि मलाई समाप्त पार्न आएका असंख्य आँधीहरूबाट म स्वयंलाई बोकेर बाहिर निस्किएकी छु।
म भाँचिएँ होला। म बदलिएँ होला। मभित्रका केही उज्याला अंशहरू निभे होलान्।
तर म समाप्त भइनँ।
र यदि बाँच्नुको मूल्य आफ्नै पुरानो स्वरूपलाई गुमाउनु नै रहेछ भने, म आफू जे बनेकी छु, त्यसका लागि कुनै क्षमायाचना गर्ने छैन।
किनकि अन्ततः म अझै यहाँ छु।
र कहिलेकाहीँ, यति मात्र पनि एउटा विजय हुँदो रहेछ।
