काठमाडाैं। हामीमध्ये अधिकांश मानिसका लागि शरीर प्रकृतिले दिएको एउटा संरचना हो। जन्मँदा जस्तो शरीर पायौँ, त्यसैलाई आफ्नो पहिचानको हिस्सा मान्दै जीवन बिताउँछौँ। कसैले कपालको शैली परिवर्तन गर्छ, कसैले कपडा र गहनामार्फत आफ्नो व्यक्तित्व देखाउँछ। तर केही मानिसका लागि शरीर यति मात्र होइन-यो भावना, पहिचान, विद्रोह, स्वतन्त्रता र कलाको अभिव्यक्ति गर्ने क्यानभास पनि हो।

हेटौँडाका २७ वर्षीय कबिनराज पुरीका लागि शरीर त्यही क्यानभास हो।

‘एन्थोनी बडी आर्टस्’का नामले परिचित कबिन बडी मोडिफिकेसनलाई केवल शरीरको स्वरूप परिवर्तन गर्ने कामका रूपमा बुझ्दैनन्। उनका लागि यो व्यक्तिले आफूलाई आफूले चाहेको तरिकाले प्रस्तुत गर्ने कलात्मक माध्यम हो। शरीरमा बनाइने ट्याटु, पियर्सिङदेखि जिब्रो विभाजन, इम्प्लान्ट र आइबल ट्याटुसम्मका काममा सक्रिय कबिनले नेपालबाट बडी मोडिफिकेसनको अन्तर्राष्ट्रिय पहिचान निर्माण गर्ने प्रयास गरिरहेका छन्।

विशेषगरी आइबल ट्याटुको क्षेत्रमा अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा आफ्नो नाम स्थापित गरिसकेका कबिनले सन् २०२३ मा विश्व कीर्तिमानसमेत हासिल गरेका छन्। भारतका ताहिर हुसेन र श्रीलंकाका पावी फर्नान्डोमा गरिएको आइबल ट्याटुका लागि उनले अन्तर्राष्ट्रिय मान्यता प्राप्त गरेका हुन्। उनले हेवार्ड विश्व कीर्तिमानसमेत प्राप्त गरेका छन्।

विश्व कीर्तिमानले उनको परिचयलाई अन्तर्राष्ट्रिय स्तरमा पुर्‍याए पनि कबिनका लागि वास्तविक उपलब्धि त्यति मात्र होइन। उनका लागि आफ्नो काममा विश्वास गर्ने ग्राहक, अन्तर्राष्ट्रिय कलाकारबाट पाएको सम्मान र आफूले रोजेको बाटोमा निरन्तर हिँड्न सक्नु नै ठूलो उपलब्धि हो।

‘मेरो लागि बडी मोडिफिकेसन कला मात्र होइन, मानिसको भित्री भावना बाहिर ल्याउने माध्यम हो,’ उनी भन्छन्, ‘मानिसले आफू वास्तवमा को हो भन्ने कुरा कहिलेकाहीँ शब्दले भन्दा आफ्नो शरीरमार्फत राम्रोसँग व्यक्त गर्न सक्छ।’

बाल्यकालमै जन्मिएको ट्याटुको मोह

कबिनको बडी मोडिफिकेसन यात्रा आजभन्दा करिब डेढ दशकअघि सुरु भएको हो। त्यतिबेला उनी बालक नै थिए।

विदेशी नागरिक एन्थोनी साइनप्रति उनी निकै प्रभावित थिए। एन्थोनीको अनुहारमा उनकी आमाको अनुमतिमा ट्याटु बनाइएको देखेपछि कबिनको मनमा एउटा प्रश्न जन्मियो-‘म पनि यसरी नै ट्याटु बनाउन सक्छु कि सक्दिनँ?’

त्यही जिज्ञासा विस्तारै उनको जीवनको लक्ष्य बन्दै गयो।

१२ वर्षको उमेरमै उनले आफ्नो शरीरमा आफैँ ‘तारा’को ट्याटु खोपे। उमेर सानै थियो, अनुभव थिएन। तर शरीरमा ट्याटु बनाउने त्यो पहिलो अनुभवले उनलाई यति आकर्षित गर्‍यो कि त्यसपछि ट्याटु उनको रुचि मात्र रहेन, जीवनको बाटो बन्न थाल्यो।

पछि उनले घरमै सानो स्टुडियो बनाए। साथीभाइसँग पैसा लिएर उनी ट्याटु बनाइदिन्थे। तर त्यो समय नेपालमा ट्याटुलाई अहिलेको जस्तो सहज रूपमा स्वीकार गर्ने वातावरण थिएन। ट्याटु बनाउने मानिसलाई फरक नजरले हेर्ने गरिन्थ्यो। अझ परिवारका लागि छोराले पढेर सरकारी जागिर खानुभन्दा शरीरमा चित्र बनाउने काम रोज्नु असामान्य विषय थियो।

कबिनका बुवा नेपाली सेनामा थिए। परिवारमा अनुशासन थियो। बुवाआमाको चाहना पनि छोराले पढेर राम्रो सरकारी जागिर खाओस् भन्ने नै थियो। तर कबिनको मन भने अर्कै दिशामा दौडिरहेको थियो।

उनलाई ट्याटु बनाउने काम नै आफ्नो भविष्यजस्तो लाग्न थालिसकेको थियो।

‘घरमा मैले यो कला हो भनेर बुझाउन खोज्थेँ। तर त्यतिबेला कसैले खासै बुझ्नुहुन्नथ्यो,’ उनी सम्झन्छन्।

परिवार र समाजको अपेक्षा एकातिर थियो, उनको सपना अर्कोतिर।

अन्ततः उनी काठमाडौँ आए।

काठमाडौँ आएपछि खुलेको नयाँ संसार

आज काठमाडौँमा ट्याटु र बडी मोडिफिकेसनका बारेमा धेरै मानिस जानकार छन्। तर कबिनले काम सुरु गरेको समयमा अवस्था त्यस्तो थिएन। करिब ८-१० वर्षअघि नेपालमा ट्याटु संस्कृति विस्तारै लोकप्रिय हुँदै थियो।

कबिनका लागि काठमाडौँ केवल नयाँ शहर थिएन, आफ्नो सपना पछ्याउने नयाँ संसार थियो।

विदेशी कलाकार र ग्राहकसँग सम्पर्क बढ्दै गएपछि उनले ट्याटु मात्र होइन, बडी मोडिफिकेसनको व्यापक संसारबारे बुझ्ने अवसर पाए। शरीरको विभिन्न भागमा गरिने पियर्सिङ, जिब्रो विभाजन, इम्प्लान्ट, आइबल ट्याटुजस्ता अभ्यासबारे उनले अध्ययन र अनुभव बढाउँदै लगे।

उनले कुनै निश्चित पाठ्यक्रम पूरा गरेर मात्र यो क्षेत्रमा प्रवेश गरेका थिएनन्। धेरै कुरा उनले आफैँ खोजे, सिके र अभ्यास गरे। असफलता र आलोचनाबीच आफ्नो बाटो आफैँ बनाउँदै गए।

उनको यही निरन्तरता आज ‘एन्थोनी बडी आर्टस्’को पहिचान बनेको छ।

शरीरमा कला कोर्नेदेखि शरीर नै बदल्नेसम्म

बडी मोडिफिकेसन भन्नेबित्तिकै धेरै मानिसको दिमागमा ट्याटु मात्र आउँछ। तर यसको दायरा निकै फराकिलो छ।

कबिन ट्याटु, पियर्सिङ, जिब्रो विभाजन, इम्प्लान्टलगायत विभिन्न प्रकारका बडी मोडिफिकेसनमा काम गर्छन्।

पियर्सिङमा कान, नाक, ओठ, जिब्रो, नाभी तथा शरीरका अन्य भागमा छेडेर गहना लगाइन्छ। जिब्रो विभाजनमा जिब्रोलाई बीचबाट दुई भागजस्तो बनाइन्छ। इम्प्लान्टमा शरीरको निश्चित भागमा सामग्री राखेर आकार वा स्वरूप परिवर्तन गरिन्छ।

यीमध्ये केही अभ्यास सामान्य ट्याटुभन्दा धेरै जटिल हुन्छन्। त्यसैले यस क्षेत्रमा सीपसँगै सरसफाइ, सुरक्षा, उपकरणको व्यवस्थापन र जिम्मेवारी अत्यन्त महत्वपूर्ण हुन्छ।

कबिन यही विषयलाई आफ्नो कामको पहिलो प्राथमिकता भएको बताउँछन्।

‘सुरक्षा पहिलो प्राथमिकता हो’

बडी मोडिफिकेसन गर्न चाहने मानिसको सबैभन्दा ठूलो डर स्वास्थ्य र सुरक्षासँग जोडिएको हुन्छ। छालामा संक्रमण हुने हो कि, शरीरका अंगमा असर पर्ने हो कि, उपकरण सुरक्षित छन् कि छैनन् भन्ने प्रश्न स्वाभाविक रूपमा उठ्छ।

कबिन भने आफ्नो स्टुडियोमा प्रयोग हुने उपकरणको सरसफाइ र निर्जीवीकरणमा विशेष ध्यान दिने गरेको बताउँछन्।

उनका अनुसार प्रयोग हुने उपकरणलाई उच्चस्तरीय वाष्प निर्जीवीकरण मेसिनमा राखिन्छ। यस प्रक्रियाले ब्याक्टेरिया, भाइरस तथा अन्य हानिकारक सूक्ष्मजीव नष्ट गर्न सहयोग गर्छ।

‘कुनै पनि प्रक्रिया सुरु गर्नुअघि उपकरण पूर्ण रूपमा सुरक्षित छन् भन्ने सुनिश्चित गर्छु,’ उनी भन्छन्, ‘ग्राहकलाई पनि सम्पूर्ण निर्जीवीकरण प्रक्रिया बुझाउँछु। उनीहरूले आफ्नो स्वास्थ्य सुरक्षित छ भन्ने विश्वास महसुस गर्नुपर्छ।’

उनका लागि कला जति महत्वपूर्ण छ, ग्राहकको सुरक्षा त्यसभन्दा कम महत्वपूर्ण छैन।

‘विश्वास र सरसफाइ नै मेरो कामको सबैभन्दा ठूलो आधार हो,’ उनी भन्छन्।

ऐनाअगाडि आफ्नै जिब्रो चिरेको त्यो दिन

कबिनको जीवनमा बडी मोडिफिकेसनसँग जोडिएको सबैभन्दा कठिन अनुभव अरू कसैको शरीरमा गरिएको काम थिएन। त्यो आफ्नै शरीरमा गरिएको प्रयोग थियो।

उनले आफ्नै जिब्रो विभाजन गरेका थिए।

ऐनाअगाडि उभिएर आफ्नै जिब्रोलाई दुई भागजस्तो बनाउने निर्णय उनको जीवनकै कठिन क्षणमध्ये एक थियो। शारीरिक पीडा मात्र होइन, त्यसभन्दा ठूलो चुनौती मानसिक थियो।

आफ्नै शरीरमा आफैँले यस्तो परिवर्तन गर्नु उनको इच्छाशक्ति र धैर्यको परीक्षा थियो।

‘त्यो मेरो जीवनकै सबैभन्दा कठिन निर्णय थियो। मैले आफूलाई नै परीक्षण गरेँ,’ उनी सम्झन्छन्, ‘त्यो केवल शरीर परिवर्तन थिएन, आफ्नो इच्छाशक्ति, धैर्यता र प्रतिबद्धताको परीक्षा पनि थियो।’

त्यो अनुभवपछि बडी मोडिफिकेसनप्रतिको उनको बुझाइ अझ गहिरो बनेको उनी बताउँछन्।

काम गर्दा संसार नै भुल्छन्

कबिनका लागि बडी मोडिफिकेसन केवल मेसिन चलाएर शरीरमा चित्र कोर्ने काम होइन। यसका लागि एकाग्रता आवश्यक हुन्छ।

कुनै प्रक्रिया सुरु गर्नुअघि उनी आफ्नो कार्यस्थललाई शान्त र सकारात्मक बनाउने प्रयास गर्छन्। काम सुरु भएपछि भने उनको सम्पूर्ण ध्यान ग्राहक र प्रक्रियामै केन्द्रित हुन्छ।

‘काम गरिरहेको समयमा म अनावश्यक कुरा गर्दिनँ। मेरो सम्पूर्ण ध्यान ग्राहकको सुरक्षामा हुन्छ,’ उनी भन्छन्।

ग्राहकको शरीरमा गरिने प्रत्येक परिवर्तनलाई उनले जिम्मेवारीका साथ हेर्ने गरेका छन्। किनकि शरीरमा गरिएको परिवर्तन धेरैपटक लामो समयसम्म रहन्छ, कतिपय अवस्थामा स्थायीसमेत हुन सक्छ।

त्यसैले उनको नजरमा ग्राहकको इच्छा बुझ्नु मात्र पर्याप्त हुँदैन। प्रक्रिया, सम्भावित जोखिम, सुरक्षा र त्यसपछि अपनाउनुपर्ने सावधानीबारे जानकारी दिनु पनि कलाकारको जिम्मेवारी हो।

विश्व कीर्तिमानले बदलिएको परिचय

नेपालमा बडी मोडिफिकेसन अझै पनि सीमित समूहमा मात्र चर्चित छ। तर कबिनले यही क्षेत्रबाट अन्तर्राष्ट्रिय पहिचान बनाएका छन्।

सन् २०२३ मा आइबल ट्याटुसँग सम्बन्धित कामबाट अन्तर्राष्ट्रिय विश्व कीर्तिमान प्राप्त गरेपछि उनको नाम नेपालबाहिर पनि चिनिन थाल्यो।

भारतका ताहिर हुसेन र श्रीलंकाका पावी फर्नान्डोमा गरिएको आइबल ट्याटुका लागि उनले अन्तर्राष्ट्रिय मान्यता पाए। त्यससँगै हेवार्ड विश्व कीर्तिमानले पनि उनको अन्तर्राष्ट्रिय परिचयलाई थप बलियो बनायो।

विश्व कीर्तिमान प्राप्त गरेको क्षण उनका लागि गर्वको विषय थियो। तर उनी त्यसलाई आफ्नो यात्राको अन्तिम बिन्दु मान्दैनन्।

‘विश्व कीर्तिमानले मेरो परिचय अझ ठूलो बनायो। तर कलाकार र ग्राहकले दिएको सम्मान मेरो निरन्तर मेहनत, गुणस्तर र इमान्दारिताबाट आएको हो,’ उनी भन्छन्।

उनका लागि प्रमाणपत्र र कीर्तिमानभन्दा ग्राहकले काम पूरा भएपछि देखाउने खुसी ठूलो पुरस्कार हो।

नेपालभन्दा विदेशी ग्राहक धेरै

नेपालमा बडी मोडिफिकेसन अझै मूलधारको संस्कृति बनिसकेको छैन। यही कारण कबिनका धेरै ग्राहक विदेशबाट आउने गरेका छन्।

विदेशी ग्राहकहरू बडी मोडिफिकेसनबारे तुलनात्मक रूपमा बढी जानकार हुने भएकाले उनीहरूसँग काम गर्न सहज हुने कबिनको अनुभव छ।

‘विदेशी ग्राहकको पहिलो चासो सुरक्षा र सरसफाइमा हुन्छ। म पनि त्यही कुरामा सबैभन्दा बढी ध्यान दिन्छु,’ उनी भन्छन्, ‘नेपालमा पनि अन्तर्राष्ट्रिय स्तरको काम भइरहेको देखेर धेरै विदेशी ग्राहक खुसी हुन्छन्।’

उनका लागि विदेशी ग्राहक आउनु केवल व्यावसायिक सफलता होइन। यसले नेपालमा पनि बडी मोडिफिकेसनको स्तर अन्तर्राष्ट्रिय मापदण्डअनुसार विकास गर्न सकिन्छ भन्ने सन्देश दिएको उनको बुझाइ छ।

हरेक ग्राहकको शरीरमा फरक कथा

कबिनको नजरमा शरीरमा बनाइने प्रत्येक ट्याटु वा गरिने मोडिफिकेसनको पछाडि एउटा कथा हुन्छ।

कसैले आफ्नो पहिचान व्यक्त गर्न चाहन्छ। कसैले जीवनको महत्वपूर्ण घटनालाई सम्झन शरीरमा कुनै चिन्ह राख्न चाहन्छ। कसैले पुरानो स्वरूपबाट बाहिर निस्केर आफूलाई नयाँ रूपमा महसुस गर्न चाहन्छ।

त्यसैले उनी ग्राहकलाई केवल ‘काम गर्ने व्यक्ति’का रूपमा हेर्दैनन्। उनीहरूको चाहना र भावनालाई पनि बुझ्ने प्रयास गर्छन्।

‘हरेक ग्राहकको कथा फरक हुन्छ,’ उनी भन्छन्, ‘कोही आफ्नो पहिचान व्यक्त गर्न आउँछन्, कोही जीवनको विशेष अनुभव सम्झन र कोही आफूलाई नयाँ रूपमा महसुस गर्न आउँछन्।’

ग्राहक काम पूरा भएपछि खुसी भएर फर्किँदा आफूले पुरस्कार पाएजस्तो महसुस गर्ने उनी बताउँछन्।

अझै पनि गलत बुझाइको सामना

नेपालमा बडी मोडिफिकेसनप्रति सकारात्मक धारणा विकास हुन अझै समय लाग्ने कबिनको बुझाइ छ।

कतिपय मानिसले बडी मोडिफिकेसनलाई लागुऔषध, विद्रोही जीवनशैली वा नकारात्मक संस्कृतिसँग जोडेर हेर्ने गरेको उनी बताउँछन्।

कबिन भने यसलाई स्वीकार गर्न तयार छैनन्।

‘म स्वयं लागुऔषध प्रयोग गर्दिनँ। बडी मोडिफिकेसनलाई म जिम्मेवार, सुरक्षित र व्यावसायिक कला भनेर चिनाउन चाहन्छु,’ उनी भन्छन्, ‘केही व्यक्तिले यसलाई लागुऔषध संस्कृतिसँग जोड्दा सम्पूर्ण कलाको छवि बिग्रिएको छ।’

उनका लागि बडी मोडिफिकेसन स्वतन्त्रताको अर्थहीन प्रदर्शन होइन। यो जिम्मेवारी, अनुशासन, सौन्दर्यबोध र व्यक्तिको आफ्नै शरीरमाथिको निर्णयसँग जोडिएको कला हो।

त्यसैले यो क्षेत्रलाई पनि अन्य कलाजस्तै सम्मानपूर्वक हेर्नुपर्ने उनको धारणा छ।

परिवारको सपना र आफ्नो सपनाबीचको संघर्ष

कबिनको कथा केवल ट्याटु कलाकार बनेको कथा होइन। यो एउटा त्यस्तो युवाको कथा पनि हो, जसले परिवारको अपेक्षा र आफ्नै रुचिबीचको दूरी पार गरेर आफ्नो बाटो रोज्यो।

बुवाआमाले स्थिर जागिर चाहेका थिए। उनी भने अस्थिर देखिने कलाको संसारमा भविष्य खोजिरहेका थिए।

सुरुवातमा परिवारले उनको निर्णय सहज रूपमा स्वीकार गरेन। समाजको नजर पनि सकारात्मक थिएन। तर उनले आफ्नो कामबाट आफूलाई प्रमाणित गर्ने बाटो रोजे।

समयसँगै ट्याटु र बडी मोडिफिकेसनप्रतिको सामाजिक दृष्टिकोण पनि बदलिँदै गयो। आज उनको काम अन्तर्राष्ट्रिय स्तरसम्म पुगेको छ।

कहिल्यै ‘यो के काम हो?’ भनेर प्रश्न गर्ने समाजकै बीचबाट उनी विश्व कीर्तिमान बनाउने कलाकार बनेका छन्।

‘आफ्नै जीवन बाँच्नु नै सफलता हो’

कबिनका लागि सफलता महँगो गाडी, ठूलो घर वा विलासी जीवन होइन।

उनको सफलता आफ्नै इच्छाअनुसार जीवन बाँच्न सक्नु हो।

‘मलाई विलासिताको सपना छैन। म आफूले चाहेको जीवन बाँच्न सकूँ, आफ्नो मनपर्ने काम गर्न सकूँ र सम्मानका साथ बाँच्न सकूँ। त्यही नै मेरो सफलता हो,’ उनी भन्छन्।

यो भनाइ उनको जीवनयात्रासँग पनि मेल खान्छ।

उनले आफूलाई अरूले बनाएको सफलताको परिभाषामा फिट गराउन खोजेनन्। बरु आफूले रोजेको बाटोलाई नै सफल बनाउने प्रयास गरे।

बाल्यकालमा देखेको विदेशी कलाकारको ट्याटुबाट प्रभावित भएर सुरु भएको यात्रा आज विश्व कीर्तिमानसम्म पुगेको छ।

तर उनको यात्रा अझै रोकिएको छैन।

नेपालबाट विश्वसम्म पुग्ने सपना

अब कबिनको लक्ष्य नेपालभित्र मात्र सीमित छैन। उनी युरोप, अमेरिका लगायतका देशमा पुगेर अन्तर्राष्ट्रिय कलाकारसँग अनुभव साटासाट गर्न चाहन्छन्।

नयाँ प्रविधि सिक्ने, विश्वका उत्कृष्ट बडी मोडिफिकेसन कलाकारसँग सहकार्य गर्ने र नेपालमा सिकेको तथा सिक्दै गरेको ज्ञानलाई अझ विकसित गर्ने उनको योजना छ।

त्यसभन्दा ठूलो सपना भनेको ‘एन्थोनी बडी आर्टस्’लाई नेपालबाट विश्वस्तरमा चिनाउनु हो।

भविष्यमा आफ्नै बडी मोडिफिकेसन एकेडेमी स्थापना गर्ने योजना पनि उनले बनाएका छन्। त्यहाँ नयाँ पुस्तालाई केवल ट्याटु वा बडी मोडिफिकेसनका सीप सिकाउने उनको योजना छैन।

उनका लागि सीपभन्दा पहिले नैतिकता, सुरक्षा र जिम्मेवारी सिकाउनु महत्वपूर्ण छ।

अझै पनि आफूलाई विद्यार्थी नै मान्छन्

विश्व कीर्तिमान प्राप्त गरिसकेका छन्। अन्तर्राष्ट्रिय ग्राहकसँग काम गरिरहेका छन्। नेपालबाहिर पनि परिचय बनिसकेको छ।

तर कबिन आफूलाई पूर्ण कलाकार मान्दैनन्।

उनी अझै सिकिरहेका छन्।

नयाँ प्रविधि, नयाँ शैली, नयाँ उपकरण र शरीर तथा कलासम्बन्धी नयाँ अभ्यासबारे जान्ने उनको रुचि उस्तै छ। उनका लागि बडी मोडिफिकेसन एउटा अन्त्य नभएको यात्रा हो।

उनको जीवनले एउटा कुरा भने प्रस्ट देखाउँछ-कुनै समय समाजले अनौठो ठानेको रुचि पनि निरन्तर मेहनत, अनुशासन र व्यावसायिकताका साथ अघि बढ्दा पहिचान बन्न सक्छ।

१२ वर्षको उमेरमा आफ्नै शरीरमा ‘तारा’ खोप्ने बालकदेखि विश्व कीर्तिमान बनाउने कलाकारसम्मको कबिनको यात्रा सहज थिएन। परिवारको असहमति, सामाजिक आलोचना, नयाँ क्षेत्रमा सिकाइ र जोखिमसँग जोडिएका चुनौतीहरू पार गर्दै उनले आफ्नो बाटो बनाए।

आज उनी अरूको शरीरमा कलाकृति बनाइरहेका छन्। तर उनको आफ्नै जीवन पनि एउटा कलाकृति बनेको छ-जहाँ बाल्यकालको जिज्ञासा, संघर्ष, जोखिम, आत्मविश्वास, असफलता, सफलता र स्वतन्त्र जीवनको सपना सबै मिसिएका छन्।

कबिनका लागि शरीर केवल शरीर होइन।त्यो एउटा कथा हो। त्यो एउटा पहिचान हो।त्यो स्वतन्त्रताको अभिव्यक्ति हो।

र उनको हातमा पुगेपछि त्यही शरीर एउटा क्यानभास बन्छ-जहाँ रंग र आकृतिमात्र होइन, मानिसका भावना, सम्झना र आत्मपहिचानसमेत कोरिन्छन्।

विश्व कीर्तिमान उनको यात्राको एउटा अध्याय मात्र हो। अगाडिको अध्यायमा उनी नेपालबाट विश्वसम्म आफ्नो कला पुर्‍याउने तयारीमा छन्।

उनको सपना स्पष्ट छ-शरीरमा कला गर्ने नेपाली कलाकारका रूपमा मात्र होइन, नेपाललाई विश्व बडी मोडिफिकेसनको नक्सामा चिनाउने कलाकारका रूपमा स्थापित हुनु।