आजको दिन शान्त थिएन। यो त्यस्तो साँझ पनि  थिएन, जहाँ हामी घन्टौँ एकअर्काको सामुन्ने बसेर मनका कुरा गर्न सकौँ। वरिपरिको भीड र कोलाहल। आफ्नै हतारमा देखिन्थे मानिसहरु। सबै कुरा सामा  न्य तर सबै असामान्य जस्तै।

त्यही भीड र कोलाहलको बीचमा केही असाधारण भयो, र त्यो पक्कै पुर्वनियोजित थिएन – उसले मलाई हेर्यो।

सायद अरूका लागि त्यो एउटा सामान्य नजर थियो। केही सेकेन्डको एउटा सामान्य नजर। एउटा क्षण, जुन आउछ अनि जान्छ। मौसमजस्तै। एकछिनमा पानी एकछिनमा घाम।

तर मेरा लागि त्यो नजर त्यति सामान्य थिएन। 

त्यो उही नजर थियो, जसलाई मैले समयसँगै लगभग बिर्सिसकेको थिएँ। उही नजर, जसले कुनै समय मलाई यो विश्वास दिलाएको थियो कि म कसैको लागि साँच्चिकै विशेष छु। कसैले मलाई गहिरो प्रेम गरेको थियो। कसैको आँखामा मेरो लागि एउटा छुट्टै संसार थियो। आज धेरै समयपछि फेरि त्यही संसार उसको आँखामा देखेँ।

हामी यसअघि पनि धेरै पटक सँगै बसेका छौँ। हामीसँग थुप्रै सम्झनाहरू छन्। केही हाँसोका, केही मौनताका, केही यस्ता पलका जहाँ हामीले केही नभनी पनि धेरै कुरा बुझ्थ्यौँ। कहिलेकाहीँ त हाम्रो मौनताले नै शब्दभन्दा धेरै कुरा बोल्थ्यो।

तर आजको त्यो नजर अलि फरक थियो।

उसले केही भनेन। मैले पनि केही भनिनँ।

तर त्यहि  मौनता र एक नजरले मेरो मनभित्र वर्षौँदेखि थन्किएर बसेका धेरै कुरा चलायमान बनाइदियो।

एकैछिनमा हरेक निराशा हलुका भएजस्तो लाग्यो। ती निद्रा नलागेका रातहरू सम्झिएँ, जहाँ मनले एउटै प्रश्न दोहोर्‍याइरहन्थ्यो- ‘के साँच्चै सबै सकिएको हो?’ त्यसपछि ती भावनाहरू सम्झिएँ, जुन मैले कसैलाई नभनी आफैँभित्र दबाएर राखे।

तर आज, उसको आँखाले ती सबै भावनालाई केही क्षणका लागि भए पनि शान्त बनाइदियो।

उसको आँखामा केही यस्तो थियो, जुन उसका ओठले कहिल्यै भन्न सकेका थिएनन्। सायद म भ्रममा थिएँ कि ? सायद त्यो मेरो मनले बनाएको तानाबाना पो थियो कि ? 

तर त्यो क्षणमा मलाई केही प्रमाण चाहिएको थिएन। भ्रम नै सहि मलाई मात्र त्यो नजर पर्याप्त थियो। 

मानिसहरू भन्छन् समय बितिसकेपछि प्रेम पहिले जस्तो फर्केर आउँदैन। सायद उनीहरू सही छन्। सायद प्रेम पहिलेको जस्तै फर्केर आउँदैन।

तर कहिलेकाहीँ, एउटा नजरले पुरानो अनुभूतिलाई पुनर्ताजगी गरिदिन्छ । हो त्यहि पुनर्ताजगी आज धेरै वर्षपछि मैले उसको आँखामा त्यही न्यानोपन महसुस गरेँ। त्यही कोमलता, जसले म कुनै समय प्रेमको सागरमा डुबेको थिएँ।

‘उसकी आँखों में जो प्यार था, मैंने आज सालों बाद फिर महसूस किया।’

यस्तै यस्तै। सायद त्यसैले होला, आज म धेरै हाँसेँ।

अभिनय बिनाको हाँसो। कसैलाई देखाउनका लागि नहाँसिएको हाँसो। 

यो कृतिम मुस्कान थिएन। यो मुस्कान आफ्नै मनको परिधिबाट निस्किएको थियो । यो मुस्कुराहट थियो, लामो समयपछि आफ्नै मौन कोलाहलबाट निस्किएको। आफ्नै स्वतन्त्रताबाट आएको।

जबरजस्ती मुस्कुराउनु कस्तो हुन्छ भन्ने कुरा मैले लगभग बिर्सिसकेको थिएँ। आज भने मन हलुका लाग्यो। त्यो नजरपछि मनले धेरै प्रश्न गर्‍यो।

के यो एउटा संयोग थियो? के उसको आँखामा पनि केही बाँकी थियो? के हामीबीचको यात्रा साँच्चिकै सकिएको थियो ? कि मात्र रोकिएको थियो?

मलाई यी प्रश्नहरूको उत्तर थाहा छैन। र सायद थाहा पाउनु पनि आवश्यक छैन। केही भावनाहरूलाई नाम दिनुभन्दा पहिले महसुस गर्नुपर्छ। केही सम्बन्ध अवर्णित रुपमा वर्णित हुन्छन्। भनिन्छ- शब्दहरु भन्दा धेरै मौनता बलियो हुन्छ। हो त्यस्तै- केही प्रश्नहरु अनुत्तरित मिठा लाग्छन् र राम्रा हुन्छन्। सायद यी त्यस्तै प्रश्न हुन्। जो उत्तरबिनै राम्रा छन्।

मलाई थाहा छैन यो प्रेम हो कि पुरानो सम्झनाको पुनरागमन। थाहा छैन यो एउटा क्षण मात्रै हो कि कुनै नयाँ सुरुवातको संकेत।

तर यति थाहा छ -आज उसले मलाई हेर्दा, मैले आफूलाई फेरि भेटेको महसुस गरेँ।

धेरै समयदेखि हराएको त्यो आफू, जो कुनै समय धेरै खुसी थियो। धेरै विश्वास गर्थ्यो। सजिलै प्रेम गर्थ्यो। सानो कुरामा पनि मुस्कुराउँथ्यो। सायद उसको नजरले मलाई होइन, पुरानो मलाई खोज्दै थियो।

यो दिन। त्यो साँझ। त्यो पल। त्यो नजर मेरो लागि साँच्चिकै विशेष छ।

कहिलेकाहीँ माया ठूला वाचा, भव्य भेटघाट वा अन्तहीन कुराकानीबाट फर्किँदैन। कहिलेकाहीँ माया कुनै आवाजबिनै फर्किन्छ। भीडको बीचमा। कोलाहलको बीचमा। एक नजर बनेर।

र त्यो एक नजरले हामीलाई फेरि आफूभित्रको त्यही ठाउँमा पुर्‍याइदिन्छ, जहाँ हामीले कुनै समय प्रेमलाई छोडेर आएका थियौँ।

आज त्यस्तै भयो। उसले मलाई एकपटक हेर्यो। र त्यो एक नजरले मलाई फेरि भेट्यो।