काठमाडौं। झिम्रुक सौतामारेको कथा कुनै चम्किलो सहरको राजनीतिक यात्राबाट सुरु भएको होइन । यो कथा सुरु हुन्छ प्युठानका गाउँ–बस्ती, खेतका डिल, उकालो–ओरालो बाटो र सामान्य किसानका सपना बोकेर हुर्किएको एउटा बालकबाट ।
त्यही माटोबाट उठेका पात्र हो-सूर्य थापा । उहाँ किसानका छोरा हुनुहुन्छ । अभावका बीच पढ्नुभयो, दुःख–सुख गर्दै अघि बढ्नुभयो । गाउँका धेरै युवाजस्तै उहाँले चाहेको भए नोकरी खोज्न सक्नुहुन्थ्यो, लाहुर जान सक्नुहुन्थ्यो वा सहर पसेर जीवनको बाटो बदल्न सक्नुहुन्थ्यो । तर उहाँले त्यो बाटो रोज्नुभएन ।
उहाँ गाउँमै रहनुभयो । गाउँसँगै हुर्किनुभयो, गाउँसँगै बोल्नुभयो र गाउँकै समस्या आफ्नो जिम्मेवारी ठान्नुभयो ।
पत्रकारिताबाट सुरु भएको सार्वजनिक यात्रा
थापाको सार्वजनिक जीवन पत्रकारिताबाट सुरु भयो । कलम समाएर समाजका पीडा, आवश्यकता र आवाज उठाउँदै उहाँ प्रेस चौतारीको नेतृत्वसम्म पुग्नुभयो । पत्रकारिता उहाँका लागि पेशा मात्रै होइन, समाज बुझ्ने विद्यालय बन्यो ।
त्यही यात्राले उहाँलाई राज्य सञ्चालनका कुरा नजिकबाट सिक्ने अवसर पनि दियो । दुई जना प्रधानमन्त्री र एक जना उपप्रधानमन्त्रीको सल्लाहकार भएर काम गर्दा उहाँले राजकाजको अनुभव मात्र होइन, केन्द्रको सोच र गाउँको यथार्थबीचको दूरी पनि बुझ्नुभयो ।
तर अनुभव लिएर उहाँ काठमाडौंमै हराउनुभएन । फेरि फर्किनुभयो आफ्नै जनतामाझ ।
केन्द्रमा पुगेर पनि गाउँ नबिर्सने नेता
सूर्य थापाको विशेषता यही हो-उहाँ केन्द्रमा पुगेर पनि गाउँलाई बिर्सनुहुन्न । उहाँ लगातार तीन दशकभन्दा बढी समय प्युठानका जनताका बीचमा रहनुभएको छ । समयले धेरै नेता बनायो, धेरै हरायो । तर उहाँ गाउँको बाटोमा, मानिसका दुःख–सुखमा, विकासका योजना र बहसमा निरन्तर देखिनुहुन्छ ।
परार वर्ष प्युठानलाई ‘थोरै दाम परेको’ भन्दै संसदमा उहाँले चिच्याएर प्रश्न उठाउनुभयो । त्यो व्यक्तिगत आक्रोश होइन, जिल्लाको आवाज थियो ।
आफ्नै सरकार हुँदा उहाँले संघीय सरकारबाट प्युठानका लागि राम्रै बजेट छुट्याउन भूमिका खेल्नुभयो । आज जिल्लामा बाटो, घाटा, खानेपानी, पुल–पुलेसाका काम चलिरहेका छन् ।
अर्खा–राजावारा जोड्ने लामो पुलको उदाहरण अझै पनि स्थानीयले सम्झिन्छन् । उहाँ आफैँ पुगेर काम अघि बढाउन लगाउनुभयो, छिटो सम्पन्न गराउनुभयो ।
बोल्दा संसदले सुन्न बाध्य हुने स्वभाव
संसदमा धेरै बोल्छन् । तर केही बोल्दा मात्रै संसद चुप लाग्छ । सूर्य थापा बोलेपछि धेरैलाई सुन्नै पर्छ । किनभने उहाँ भाषण गर्न होइन, कुरा राख्न बोल्नुहुन्छ ।
काममा लागेपछि सकेरै छाड्ने उहाँको बानी विभिन्न समितिहरूमा बसेर सम्पन्न गरेका कामहरूले देखाउँछन् । उहाँलाई मन पर्ने–नपर्ने भन्दा पनि आफूलाई लाग्ने सत्य कुरा भन्न डर लाग्दैन ।
आलोचक छन्, तर भ्रष्टाचारको आरोप छैन
उहाँका आलोचक छन् । प्रशंसक पनि कम छैनन् । राजनीति भनेकै बहस हो, आलोचना हो ।
तर एउटा कुरा उल्लेखनीय छ-उहाँका आलोचकहरूले पनि उहाँलाई भ्रष्टाचारजन्य गम्भीर आरोप लगाउन सक्दैनन् । आजको राजनीतिमा यही नै ठूलो पूँजी हो ।
उहाँ आत्तिने, मात्तिने नेता होइन । सामान्य मानिसका साना दुःख–सुखमा पनि गाउँतिरै भेटिनुहुन्छ ।
प्युठानको आवाज बनेर फेरि चुनावी मैदानमा
सूर्य थापा कुनै आकस्मिक रूपमा उदाएकाे नेता होइन । उहाँ गाउँबाट उठ्नुभएको हो, गाउँमै टिक्नुभएको हो, गाउँकै लागि लड्नुभएको हो ।
सामाजिक न्याय, विकास र राष्ट्रियताको सवालमा उहाँ आबद्ध पार्टीलाई धेरैले अब्बल ठान्छन् । यस पटक पनि उहाँ प्रतिनिधिसभा निर्वाचनमा एमालेको तर्फबाट प्युठानबाट चुनावी मैदानमा हुनुहुन्छ ।
समर्थकहरू भन्छन्- उहाँलाई पूरा कार्यकाल काम गर्न दिँदा जिल्लालाई नाफा हुने देखिन्छ । यो कथा एउटा नेताको मात्रै होइन । यो कथा गाउँको माटोबाट उठेर गाउँकै आवाज बन्ने यात्राको हो ।
